Koty Brytyjskie Długowłose (ang. British Longhair, BLH) to bardzo młoda rasa, która pojawiła się zaledwie w drugiej połowie poprzedniego stulecia. Utworzono ją w wyniku połączenia krótkowłosego kota brytyjskiego z długowłosym kotem perskim. W ten sposób wypełniła się luka, powstała po zniknięciu z hodowli długonosych Persów "starego typu". To właśnie Persom długowłose brytyjczyki zawdzięczają wspaniałą okrywę włosową, jednak na tym kończą się podobieństwa.

Koty Brytyjskie Długowłose zachowały wszystkie typowe cechy wraz z usposobieniem swoich krótkowłosych kuzynów. Z pokolenia na pokolenie utrwalano najcenniejsze z nich. Nawet sierść tak naprawdę jest półdługa (a nie długa jak w przypadku kotów perskich), a swoją strukturą przypomina bardziej futro Ragdolli i Maine Coonów niż Persów.

Rasa kotów BLH powstała w krajach Europy Zachodniej i to głównie tam rozwija się najszybciej, a zarazem zdobywa najwięcej wielbicieli. Na szczęście u nas pozycja tych kotów również się umacnia, głównie dzięki Polskiemu Związkowi Felinologicznemu (PZF), który zorganizował w 2007 roku Recognition Show kotów Brytyjskich Długowłosych oraz złożył wniosek o uznanie tej rasy. 3-go sierpnia 2008 roku starania te zostały wynagrodzone, podczas Walnego Zgromadzenia Członków organizacji światowej World Cat Federation w ESSEN (Niemcy) oficjalnie uznano rasę kota BLH.

Na świecie istnieją kluby, które wcześniej ustaliły standard tej rasy (m.in. TICA, The International Cat Association), i w jasny sposób go określiły. Zgodnie z nim BLH powinny być oceniane tak samo jak BRI, za wyjątkiem futra. Na polskich wystawach kotów rasowych coraz częściej można spotkać przedstawicieli tej rasy, choć jest ich wciąż mało.